Eind jaren '90 groeit bij de actieve krachten in de Brusselse politieke en associatieve wereld het besef dat er een schakel ontbreekt in de bestaande solidariteitsketen voor daklozen.
Een schakel in de solidariteitsketen voor daklozen
De wachtdiensten van de IRIS-ziekenhuizen, de traditionele asielcentra voor de armsten, worden overstelpt met aanvragen en kunnen deze toenemende realiteit niet meer aan. Er is nood aan een structureel antwoord, dat gevonden wordt in de oprichting van een aangepaste organisatie voor maatschappelijke urgentie.
Onder impuls van de Voorzitter van het OCMW van Brussel, Yvan Mayeur, van het ziekenhuizennet IRIS, van Minister van Welzijn Alain Hutchinson en van personen uit de privé-sector wordt als private VZW de « Samu Social de Bruxelles » opgericht. Als werkwijze wordt gekozen voor het model van de Samu Social in Parijs. Het is een erkend model dat ondertussen, via het platform Samu Social International, waarvan wij deel uitmaken, talloze toepassingen heeft gevonden, ook in andere projecten voor maatschappelijke urgentie verspreid over de hele wereld.
Deze filosofie vereist dat niet enkel onderdak en begeleiding ter beschikking worden gesteld aan mensen die hierom vragen, maar dat tevens een proactieve aanpak gehanteerd wordt. We stappen naar de mensen toe en vergemakkelijken de vraag om hulp bij personen die te sterk gedesocialiseerd zijn om zelf bijstand te vragen.
In februari 1999 starten wij met onze activiteiten.
Een voormalig ziekenhuis in de Zespenningenstraat wordt ingericht als centrum om ongeveer 80 personen onderdak te verlenen.
Er wordt een structuur van « mobiele teams » ingesteld om zelf de stap te zetten naar de meest gedesocialiseerde bevolkingsgroepen.
Ons sociaal team wordt versterkt met de belangeloze medische permanenties van de NGO Dokters van de Wereld.
In juni 2000 verhuizen wij na een brand naar het gebouw van de Drukkerijstraat in Vorst, dat ons ter beschikking wordt gesteld door het Woningfonds. Hier kan de nachtruimte voor de vrouwen nadrukkelijker worden afgescheiden van deze van de mannen.
In juni 2001 wijzigt de samenstelling van de Raad van Bestuur. Om juridische redenen verandert SAMUSOCIAL zijn naam in CASU (Centre d’Action Sociale d’Urgence).
Alleen al in het jaar 2002 kon CASU 17 787 nachtverblijven verzorgen voor 2 667 verschillende personen.
November 2003 : wij verhuizen naar een gloednieuw gebouw dat door het OCMW van Brussel ter beschikking wordt gesteld op initiatief van zijn Voorzitter, Yvan Mayeur.
Onze infrastructuur neemt uitbreiding met een onderdakcapaciteit van 110 plaatsen, een afzonderlijke gezinseenheid met 10 kamers, een polyvalente zaal met een ruimte voor de kinderen, een hygiëneruimte, een vestiaire, kluisjes, een ziekenboeg en een kantoor voor medische consultaties.
Ook het multidisciplinair aspect van het team breidt uit :
-Een wordt een psycholoog aangeworven.
-De medische consultaties van de Dokters van de Wereld worden opgevoerd.
Winter 2005-2006 : door de koude komen twee daklozen om. Hun lichamen worden in hartje Brussel teruggevonden… De Ministers van de Gemeenschappelijke Gemeenschapscommissie reageren en maken een budget vrij waarmee in de winter 150 bijkomende plaatsen gecreëerd kunnen worden.
Parallel hiermee verdubbelen wij de activiteiten van onze mobiele teams en verzekeren wij een betere dekking van de stad.
Een pedicuur en twee advocaten komen de vrijwilligers van het Rode Kruis en de Dokters van de Wereld vervoegen. Zij houden ondertussen wekelijkse permanenties, zowel overdag als 's avonds.
In 2006 verzorgen wij vrijwel 45 000 nachtverblijven. Dat is driemaal meer dan in 2002.
In september 2007 starten wij met de mobiele « psy » -teams, waarbij de bestaande ploeg wordt uitgebreid met een psycholoog.
Na zo goed als tien jaar actie is onze opvang aanzienlijk verbreed en is de groep medewerkers meer multidisciplinair dan ooit.
Daarbij vullen wij de logica van de maatschappelijke urgentie aan met een blijvende psychosociale begeleiding, die essentieel is als vervollediging van de totaalketen aan oplossingen voor de sociale uitsluiting (ondersteuning/onderdak, doorverwijzing, zelfstandig leren leven) en de betrokkene op weg helpt naar een hernieuwde deelname aan de maatschappij.
Eind 2008 worden we eindelijk opnieuw de Brusselse SAMUSOCIAL.
