Ons begrip van de uitsluiting als verschijnsel, met het verlies aan banden met de maatschappij, en vooral aan oriëntatiepunten, geeft aanleiding tot een heel bijzondere interventiemethode. Deze berust op een aantal pijlers :

• « naar de mensen toegaan », omdat deze personen niet langer het vermogen, de wil of de mogelijkheid hebben om een beroep te doen op de bestaande bijstand. Daarom is het noodzakelijk dat men deze mensen in de eerste plaats beschouwt als « slachtoffers » en dat we naar hen toestappen, vooral 's nachts wanneer de verlatenheid het grootst is;
• multidisciplinaire bijstand verlenen, omdat de uitsluitingsproblematiek complex is en niet beperkt blijft tot het sociale, het medische of het psychologische en/of psychiatrische vakgebied;
• de actietijd opdelen in drie fasen : dringende opvang, tijd voor contact, nazorg. Er moet tijd zijn voor begeleiding zodat de noodzakelijke codes terugkomen die mogelijkheden creëren voor een toekomst, welke deze ook is. En dan is er de inschakeling. Deze verschillende fasen vereisen een groot aantal verschillende bekwaamheden. Samusocial richt zich systematisch op de eerste twee fasen en heeft dus de taak om een partnernetwerk uit te bouwen voor wat volgt;
• dit miskende verschijnsel beter analyseren en begrijpen. Daarom wordt bijzondere aandacht besteed aan het verzamelen en analyseren van informatie zodat de kennis hierover rijker wordt en de actie efficiënter.

Samusocial International, , de Franse organisatie die ik in 1998 heb opgericht, heeft als doel buiten Frankrijk het ontstaan en de ontwikkeling van instrumenten te begeleiden die onze analyse delen. Zo bestaan vandaag 13 Samusocials in grootsteden verspreid over de hele wereld : Lima, Dakar, Moskou en Boekarest. Twee nieuwe organisaties zien momenteel het levenslicht in Vietnam en Egypte.

De Brusselse Samu social heeft zich bij deze dynamiek aangesloten. Ondertussen zijn veelbelovende samenwerkingen tot stand gekomen : de Directeur neemt deel aan de Raad van Bestuur van Samusocial International, er is uitwisseling van personeel in stages en voor volgende zomer staat een project op stapel ter ondersteuning van het verzamelen en analyseren van informatie door de Coördinator van het Observatorium van Samusocial International. Ik zou deze samenwerking graag uitbreiding zien nemen. In die context ligt het mij ook nauw aan het hart dat CASU opnieuw zijn oorspronkelijke naam heeft aangenomen, de Brusselse « Samusocial », waarmee het ook in zijn naam voluit aansluit bij de geest van onze organisatie.

Xavier Emmanuelli,
Voorzitter